ای شب از رو یای تو رنگین شده                سینه از عطر توام سنگین شده

ای بروی چشم من گسترده خویش                شایدم  بخشیده از اندوه  بیش

همچو بارانی که شوید جسم خاک                هستیم  زآلودگی ها کرده  پاک

ای   تپش های  تن  سوزان  من                    آتشی  در  سایه  مژگان  من

ای  ز  گندمزارها   سرشارتر                    ای ز زرین شاخه ها پر بار تر

ای د ر بگشوده  بر  خورشیدها                    در  هجوم  ظلمت   تردید ها

با توام دیگر ز دردی بیم نیست             هست اگر جز درد خوشبختیم نیست

ای دل تنگ من و این بار نور؟                 هایو هوی زندگی در قعر گور؟

ای دو چشمانت چمنزاران من                 داغ چشمت خورده بر چشمان من

پیش از اینت گر که در خود داشتم                   هر کسی را تو نمی انگاشتم

درد تاریکیست درد خواستن                      رفتن  و بیهوده  خود را کاستن

سر نهادن بر سیه دل سینه ها                    سینه  آلودن به  چرک  کینه ها

در نوازش نیش ماران یافتن                         زهر  در  لبخند  یاران  یافتن

زر نهادن در  کف  طرارها                          گمشدن  در  پهنه   بازارها

آه  ای  با جان  من  آویخته                           ای مرا از گور من انگیخته

چون ستاره با دو بال زر نشان                        آمده از دور  دست  آسمان

آه ای روشنان طلوع بی غروب                     آفتاب  سرزمین های  جنوب

آه  آه  ای از سحر  شاداب  تر                     از بهاران تازه تر سیراب تر

عشق دیگر نیست این این خیرگیست         چلچراغی در سکوت و تیرگیست

عشق چون در سینه ام بیدار شد                  از  طلب  پا تا  سرم  ایثار  شد

این  دگر من  نیستم  من نیستم              حیف از آن عمری که با من زیستم

ای نفسهایت  نسیم  نیمخواب                   شسته از من لرزه های اضطراب

خفته در لبخند فرداهای من                         رفته  تا اعماق  دریاهای  من

براي کسي که هميشه براي من بهترين بوده و خواهد بود...

وقتي که عاشقم شدي پاييز بود و خنک بود

تو آسمون آرزوت هزار تا بادبادک بود

تنگ بلوري دلت  درست مث دل من

کلي لبش پريده بود همش پره ترک بود

وقتي که عاشقم شدي چيزي ازم نخواستي

توقعت فقط يکم عاشقي و نوازش و کمک بود

چه روزا که با هم ديگه مسابقه گذاشتيم

که رو گل کدوممون قايق شاپرک بود؟

تقويم که از روزا گذشت دلم يه جوري لرزيد

راستش دلم خونه ترديد و هراس و شک بود

ديگه نه از تو خبري بود و نه از آرزوهات

قحطي مژده و روزاي خوش و قاصدک بود

يادم مياد روزي رو که هوا گرفته بود و

اشکاي سرخ آسمون آروم و نم نمک بود

تو در جواب پرسشم فقط همينو گفتي

عاشقيمون يه بازي شايد الک دولک بود

نه باورم نميشه  که تو اينو گفته باشي

کسي که تا ديروز برام تو گل دنيا تک بود

قصه با تو بودن و مي شه فقط يه جور گفت

کسي که رو زخماي قلبم مث نمک بود...